ناومی کلاین، نویسنده و فعال اجتماعی، در کتاب جدیدش با عنوان «فاشیسم آخرالزمانی»، نگاهی انتقادی به میلیاردرهای دنیای فناوری دارد و به چالشهایی که آنها در برابر بحرانهای اقلیمی و مالی ایجاد میکنند، میپردازد. داستان کتاب با صحنهای در یک کوه آغاز میشود که دو مرد با ایمان در حال جمعآوری تماشاگران برای به اشتراک گذاشتن چشمانداز خود هستند. این چشمانداز، تصویری از شهری بهشتگونه است، شهری که در آن هر درب ورودی آن بهطور کامل محافظتشده است و ساکنانش همگی ثروتمند هستند.
دنیای جدید میلیاردرها
این دو مرد، جارد کُشِنر و استیو ویتکوف، در سال ۲۰۲۶ در دنیای واقعی، یعنی داووس سوئیس، در حال بحث دربارهٔ فرصتهای املاک و مستغلات هستند. کلاین با استفاده از این تصویر، نشان میدهد که چگونه این میلیاردرها در حالی که به مسائل فقر و تغییرات اقلیمی میپردازند، در واقع در حال شکلدهی به دنیایی هستند که فقط برای خودشان مناسب است.
کنفرانس سالانه مجمع جهانی اقتصاد در داووس، همواره به عنوان سکویی برای ثروتمندان برای توجیه کارهای خود در زمینه فقر و تغییرات اقلیمی عمل کرده است. اما در سال جاری، این گردهمایی به وضوح به بحث دربارهٔ «امکانات ملک در گورهای دستهجمعی» تبدیل شد. این بحث نهتنها نگرانکننده، بلکه نشاندهندهٔ شیوهٔ تفکر خطرناک و خودخواهانهٔ ثروتمندان است.
پیامدهای ثروت افراطی
کلاین بهوضوح بیان میکند که ثروت افراطی میتواند اثرات مخربی بر روی فرد و جامعه داشته باشد. او معتقد است که این ثروت، افراد را به سمت نژادپرستی و برتریطلبی سوق میدهد و آنها را از واقعیتهای زندگی روزمره دور میکند. این دیدگاه، بهویژه در دنیای مدرن که در آن قدرت اقتصادی و اجتماعی بهطور فزایندهای در دستان عدهای محدود قرار دارد، قابل تأمل است.
با تأمل در این موضوع، کلاین ما را به این فکر میاندازد که آیا میتوانیم دنیای بهتری بسازیم یا اینکه به سمت فاشیسمی که او پیشبینی میکند، پیش میرویم؟
