در اوت ۱۹۶۵، در اوج شهرتش، ساکسوفونیست افسانهای جان کولترین در جشنواره جاز داونبییت در شیکاگو به روی صحنه رفت. با حضور آرچی شپ جوان، یک نوازنده تجربی، کولترین و گروهش با یک سری از بداههنوازیهای تند و غیرمتعارف، مخاطبان را به چالش کشیدند. این اجرا آنقدر پرخاشگرانه و بلند بود که بسیاری از حضار به دلیل نارضایتی سالن را ترک کردند.
گسستن از قواعد جاز
نقدی از این اجرا بعدها منتشر شد که در آن به وضوح آمده بود: «آنها به بدترین شکل ممکن موسیقی را به نمایش گذاشتند... شپ و کولترین بیشتر به دنبال برتری جستن بر یکدیگر بودند تا نواختن موسیقی». این در حالی بود که آن اجرا باید به عنوان یک لحظه پیروزی برای کولترین محسوب میشد، چرا که او پس از پنج سال از ترک «پنجتایی بزرگ» مایلز دیویس، به اوج خود رسیده بود.
از زمان انتشار آلبوم «Kind of Blue» در سال ۱۹۵۹، کولترین زبان هارمونیک تازهای را در جاز پایهگذاری کرده بود. با آلبوم «Giant Steps» در سال ۱۹۶۰ و نسخهاش از «My Favourite Things» در سال ۱۹۶۱، او به یک ستاره جهانی تبدیل شد. همچنین، در ژانویه ۱۹۶۵، او با آلبوم «A Love Supreme» که نامزدی گرمی را نیز به همراه داشت، مفهوم جدیدی از جاز معنوی را به تصویر کشید.
مرگ زودهنگام و میراث جاودانه
کولترین در سن ۴۰ سالگی، در سال ۱۹۶۷، به علت سرطان کبد جان خود را از دست داد. با این حال، او در مدت کوتاه زندگیاش، آثار و نوارهای بینظیری را به یادگار گذاشت که حالا با انتشار نوارهای مخفی جدید، ابعاد تازهای از شخصیت و هنر او به نمایش درآمده است. این نوارها نشان میدهند که چگونه کولترین با نادیده گرفتن قواعد سنتی، به یکی از بزرگترین نوابغ تاریخ جاز تبدیل شد.
