سوئد در دنیای پسابرجزیت به عنوان کشوری پیشتاز در اخراج بریتانیاییها شناخته میشود. این کشور به طور قابل توجهی بیشتر از هر کشور دیگر اتحادیه اروپا، از جمله افرادی که در وضعیت آسیبپذیر قرار دارند، دستور اخراج صادر کرده است.
تجربه تلخ یک بریتانیایی
چارلز، یک مدیر سابق کسب و کار از کمبریج، به سوئد مهاجرت کرده بود تا با همسر سوئدیاش، لیلی، زندگی کند. او در سال ۲۰۱۷ به این کشور آمد و برای اقامت پس از برگزیت، قبل از مهلت تعیین شده در دسامبر ۲۰۲۱، درخواست داد. اما با کمال تعجب، درخواست او توسط اداره مهاجرت سوئد رد شد.
چارلز که نمیخواست نام کاملش منتشر شود، اکنون در حال نبرد با مقامات سوئدی است. او با هیچچیز جز لباسهایی که صبح آن روز بر تن داشت به سوئد رسید و ساعاتی بعد در یک مرکز بازداشت نزدیک به فرودگاه استکهلم به انتظار اخراج نشست.
سیاستهای سختگیرانه و انتقادات
سیاستهای مهاجرتی سوئد به شدت مورد انتقاد قرار گرفته است. بسیاری از ناظران و فعالان حقوق بشر، این رویکرد را «غیر انسانی» و «چالشبرانگیز» توصیف میکنند. آنها استدلال میکنند که با وجود اینکه سوئد به عنوان کشوری با استانداردهای بالای حقوق بشر شناخته میشود، این سیاستها نشاندهنده تعارضات جدی در رویکرد این کشور به مهاجرین و به ویژه اتباع بریتانیایی است.
مقامات سوئدی بر این باورند که این سیاستها به منظور حفظ امنیت ملی و کنترل مرزها ضروری است. اما آیا این رویکرد واقعاً با ارزشهای انسانی همخوانی دارد؟ بسیاری از افراد در سوئد از این وضعیت ابراز ناامیدی کرده و خواستار تغییر در سیاستهای مهاجرتی هستند.
فرایندهای پیچیده و زمانبر برای درخواست اقامت، به ویژه برای افرادی چون چارلز و همسرش، به وضوح نشاندهنده چالشها و مشکلاتی است که مهاجران با آن مواجه هستند. این در حالی است که بسیاری از آنها تنها به دنبال زندگی بهتر و تأمین آیندهای مطمئن برای خانوادههایشان هستند.
