در یک اقدام جنجالی، دولت ایالات متحده تحت رهبری دونالد ترامپ، با استفاده از نوعی دیپلماسی مدرن، ثروتهای طبیعی ونزوئلا را تحت کنترل خود قرار داده است. این اقدام، که به نوعی به «دیپلماسی کشتی جنگی» قرن نوزدهم شباهت دارد، به ترامپ اجازه میدهد که با کنترل منابع نفتی این کشور، به اهداف سیاسی و اقتصادی خود دست یابد.
سرقت مدرن ثروتهای ملی
با برکناری نیکلاس مادورو و قرار دادن دلسی رودریگز به عنوان رئیسجمهور جدید، دولت ترامپ به راحتی یک پنجم از ذخایر اثباتشده نفتی ونزوئلا را به ایالات متحده واگذار کرده است. این حرکت در حالی انجام میشود که بسیاری از شهروندان آمریکایی در تلاش برای پرداخت هزینههای انرژی و سوخت هستند. در واقع، ترامپ با وعده «بزرگترین قرارداد نفتی تاریخ»، سعی در فریب افکار عمومی دارد، در حالی که واقعیتهای اقتصادی نشان میدهد که به زودی قیمت نفت کاهش نخواهد یافت.
تبعات سیاسی و اقتصادی
این قرارداد که به نظر میرسد بیشتر به نفع منافع شخصی ترامپ است، بعید است که به کاهش قیمت بنزین در ایالات متحده منجر شود. با نزدیک شدن به انتخابات میاندورهای، این واقعیت که ثروتهای ناچیز ونزوئلا نمیتواند به کمک جمهوریخواهان بیاید، سوالات جدی در ذهن رایدهندگان ایجاد خواهد کرد. به عبارتی، این سیاستهای نئوکولونیالیستی نه تنها به نفع مردم آمریکایی نیست، بلکه میتواند به یک بحران سیاسی برای ترامپ تبدیل شود.
آیا این اقدامات ترامپ، نشانهای از ضعف در سیاستهای داخلی وی است؟ یا اینکه او واقعاً به دنبال منافع شخصی و سیاسی خود در صحنه جهانی است؟ آینده نشان خواهد داد.
