نمیتوان انکار کرد که شبکههای اجتماعی امروزی با الگوریتمهای پیچیده و هوشمند خود، دنیای ما را به شدت تحت تأثیر قرار دادهاند. اما آیا واقعاً این بهترین راه برای تجربهٔ فضای آنلاین است؟ اخیراً دولت استرالیا با اعلام اصلاحات "جهانپیشرفته"، کاربران را به انتخاب و شخصیسازی محتوای خود دعوت کرده است. این اصلاحات تحت عنوان "فیلم من، روش من" نامگذاری شده و به کاربران این امکان را میدهد که از الگوریتمها فاصله بگیرند.
دوران طلایی شبکههای اجتماعی
روز سهشنبه، در حالی که خبر این اصلاحات منتشر شد، من تصمیم گرفتم که به مدت ۲۴ ساعت از الگوریتمهای شخصیام در اینستاگرام دور شوم. در این مدت، با ویدئویی از زنی مواجه شدم که بهطور تصادفی یک سطل پر از مارماهی را در قطاری در چین ریخت. این ویدئو، در کنار واکنش نسبتاً آرام مسافران، به من یادآوری کرد که روزگاری، شبکههای اجتماعی به همین سادگی و بیپیرایه بودند.
این واقعیت که ما اکنون به محتوای کاملاً شخصیسازی شده وابسته شدهایم، به نوعی نشاندهندهٔ تغییرات عمیق در فضای مجازی است. الگوریتمها با دقت هر چه تمامتر، آنچه را که ما میخواهیم، پیشبینی میکنند و در نتیجه، به ما یک تجربهٔ بسیار خاص و البته در برخی موارد، محدودکننده ارائه میدهند.
آیا بازگشت به سادگی ممکن است؟
با این وجود، آیا بازگشت به روزهای خوب شبکههای اجتماعی ممکن است؟ آیا میتوانیم به سادگی از این تجربههای فراموشنشدنی و خندهآور که بهطور تصادفی به ما ارائه میشدند، لذت ببریم؟ اصلاحات جدید استرالیا نشان از یک تغییر عمده در رویکرد به فضای آنلاین دارد و ممکن است به کاربران این فرصت را بدهد که دوباره کنترل محتوای دریافتی خود را بهدست بگیرند.
بدون شک، این تغییرات میتواند به احیای روحیهٔ اجتماعی و انسانی در دنیای مجازی کمک کند. شاید با این اصلاحات، بار دیگر بتوانیم به سادگی و لذت بخشی که زمانی شبکههای اجتماعی برای ما به ارمغان میآوردند، برگردیم.
