جام جهانی ۲۰۲۶، بهعنوان یک رویداد ورزشی بزرگ، نهتنها ما را با زیباییهای فوتبال آشنا کرد بلکه بحثهایی ضروری دربارهٔ هویت فرهنگی و قدرت ورزش در دنیای مدرن را نیز به وجود آورد. اما پس از این جشنواره ورزشی، Gianni Infantino، رئیس فیفا، بمب خبری بزرگی را در مراسم پس از جام جهانی منفجر کرد. او پیشنهاد کرد که جام جهانی باید بهطور کامل خصوصیسازی شود و ۲۰ میلیارد دلار سرمایه خصوصی به این پروژه تزریق گردد.
تأثیرات پیشنهاد خصوصیسازی
این پیشنهاد که با همکاری JP Morgan و Thrive Capital، سرمایهگذاری است که بهدست Joshua Kushner، برادر داماد دونالد ترامپ، هدایت میشود، نگرانیهای زیادی را در میان طرفداران و دستاندرکاران فوتبال برانگیخته است. آیا این اقدام به معنای فاصله گرفتن فیفا از اصول اصلی خود، یعنی خدمت به مردم و حفظ روحیهٔ ورزشی، خواهد بود؟
این حرکت نهتنها میتواند به بازاریابی و تجاریسازی بیشازحد فوتبال منجر شود، بلکه میتواند به از بین رفتن دسترسی مردم به این رویداد عظیم ورزشی منجر شود. فوتبال باید برای همه باشد، نه فقط برای ثروتمندان و سرمایهگذاران بزرگ. در جهانی که بهطور فزایندهای تحت تأثیر سرمایهگذاریهای خصوصی قرار دارد، فیفا باید از خود سوالات اساسی بپرسد: آیا ما بهعنوان نهاد ناظر، بهواقع به منافع عمومی احترام میگذاریم؟
نیاز به نظارت مستقل
برای جلوگیری از این روند خطرناک، نیاز به نظارت مستقل از سوی دولتها و سازمانهای غیردولتی احساس میشود. آنها باید بهعنوان نهادهایی مستقل، از حقوق و منافع مردم در برابر تصمیمات خودسرانهٔ فیفا محافظت کنند. بدون این نظارت، فوتبال به عرصهای تبدیل خواهد شد که تنها برای سودآوری و تجاری شدن طراحی شده است.
تاریخ فوتبال نشان داده است که این ورزش میتواند قدرتی متحدکننده باشد. اکنون زمان آن است که کمیتههای مدنی و دولتها وارد عمل شوند و فیفا را به سمت شفافیت و پاسخگویی سوق دهند. تنها در این صورت است که میتوانیم اطمینان حاصل کنیم که فوتبال همچنان برای همه مردم، با هر پسزمینهای، باقی خواهد ماند.
