ویکینسی انرژی در کمبریج، ماساچوست، به عنوان پیشرو در ادغام سیستمهای حرارتی و شبکه برق، به دنبال ایجاد یک راهحل پایدار برای مدیریت انرژی در عصر جدید است. این شرکت با نصب بویلرهای الکتریکی و پمپهای حرارتی در تأسیسات خود، به دنبال استفاده بهینه از برق اضافی تولید شده در شبکه است.
چالشهای فعلی شبکه برق
در طول دهههای گذشته، برنامهریزی و تنظیم برق و حرارت بهعنوان دو سیستم جداگانه صورت میگرفت. این طراحی برای زمانی که تولید انرژی بهصورت مصرفی از سوختهای فسیلی انجام میشد، منطقی به نظر میرسید. اما با تغییرات در نحوه عملکرد شبکه، این طراحی دیگر کارآیی لازم را ندارد. در حال حاضر، نیاز به گرمایش و سرمایش ساختمانها بهطور مستقل از تولید انرژی تغییر میکند.
بیشتر بخوانید: مدیر فناوری GigaCloud، چن ژیوو، سهام به ارزش ۱۵۸,۰۱۰ دلار را میفروشد
با توجه به دادههای ارائهشده، اپراتور سیستم مستقل کالیفرنیا (CAISO) در آوریل ۲۰۲۶، ۱.۴۶ میلیون مگاوات ساعت از قدرت تولیدی خود را به دلیل عدم وجود تقاضا، متوقف کرد. به همین ترتیب، شورای برق اطمینانپذیری تگزاس (ERCOT) در ژوئن ۲۰۲۵، در ساعتی که رکورد تولید انرژی تجدیدپذیر را ثبت کرد، ۸۴۲۲ مگاوات از تولید خود را کاهش داد.
راهحلهای پیشنهادی ویکینسی انرژی
ویکینسی انرژی با استفاده از سیستمهای حرارتی منطقهای، به دنبال ارتباط بین شبکه برق و سیستمهای گرمایشی و سرمایشی ساختمانها است. این سیستمها گرمایش و سرمایش را به چندین ساختمان از یک مرکز تأمین میکنند و با استفاده از بویلرهای الکتریکی و پمپهای حرارتی، برق اضافی را به گرما تبدیل میکنند. به عنوان مثال، بویلر ۴۲ مگاواتی که در کمبریج نصب شده، میتواند ۳۰ میلیون فوت مربع از فضای ساختمان را پوشش دهد و بخشی از احتراق گاز طبیعی را با الکتریسیته جایگزین کند.
این رویکرد نه تنها به کاهش هدررفت برق کمک میکند، بلکه به ایجاد یک مدل درآمدی جدید برای شرکتهای برق نیز منجر میشود. شرکتهای اروپایی، به ویژه در دانمارک، از این مدل بهرهبرداری کرده و بخشی از حرارت خود را از بویلرهای الکتریکی تولید میکنند و از خدمات بالانس شبکه درآمد بیشتری کسب میکنند.
با این حال، چالش اصلی در این مسیر، مدلهای نظارتی و مالی است. شرکتهای برق معمولاً بازده سرمایهگذاری خود را از سرمایهگذاری در زیرساختهای توزیع و انتقال بهدست میآورند. در حالی که اضافه کردن بویلرهای الکتریکی به شبکه، نیاز به سرمایهگذاری کمتری دارد، اما در اکثر ساختارهای نرخگذاری، انگیزه کافی برای انجام این کار وجود ندارد.
استان انتاریو در کانادا، به عنوان یک الگوی کارآمد در این زمینه، قوانین مالی جدیدی برای تشویق به سرمایهگذاری در سیستمهای حرارتی ایجاد کرده است. قانون جدید نیویورک نیز به شرکتهای برق اجازه میدهد تا شبکههای حرارتی مقیاس محله را بهعنوان یک دارایی به حساب آورند.
در نهایت، با وجود اینکه فناوری لازم برای ایجاد این اتصال موجود است، هنوز باید به سمت یک ساختار نرخگذاری حرکت کرد که شرکتهای برق را تشویق به استفاده از آن کند. با ایجاد این ارتباط، میتوان بهطور مؤثری از انرژی اضافی تولید شده در شبکه بهرهبرداری کرد و به یک سیستم انرژی پایدار دست یافت.
بیشتر بخوانید: انتشار Claude توسط Anthropic در همکاری با Schwab و BlackRock · نفت گران: پیشدرآمدی بر سقوط خود
