در ماه مارس ۲۰۲۰، هنرمند بصری جی جی چان در حال آمادهسازی ویدئوهایی برای یک نمایشگاه گروهی در موزه هنرهای معاصر چینی در منچستر بود. این نمایشگاه با عنوان «یک صورت جدید: دیاسپورای چینی اکنون» به بررسی رابطه عاطفی پیچیده چان با هنگ کنگ، زادگاه والدینش میپرداخت.
پس از خروج ناگهانی سرپرست اولیه، چان متوجه شد که در گالری هیچ کارمند چینی وجود ندارد و ۱۲ نفر از ۱۳ کارمند سفیدپوست بودند. این عدم تنوع به چان این احساس را داد که آثارش از طریق لنز سفیدپوستها شکل خواهد گرفت و به همین خاطر او از نمایشگاه خود کنارهگیری کرد و نامهای سرگشاده منتشر کرد که در آن نوشت: «تجربه و آسیبهای من به عنوان ابزاری برای ورود به صنعتی استفاده میشود که در آن جمعیت نژادی دیگر به طور چشمگیری نماینده است.»
جنجالها و واکنشها
در ادامه، این نهاد هنری تلاش کرد تا با استخدام هفت هنرمند از نسل چینی، به کمبود تنوع در بین کارکنان خود بپردازد. اما این ابتکار به دلیل نگرانیهای مطرح شده درباره نژادپرستی نهادی از سوی این هنرمندان متوقف شد. گروه کار هنرمندانه سپس خواستار تحریم بینالمللی این مؤسسه شدند که منجر به استعفای شش عضو هیئت مدیره و چندین کارمند شد.
پس از بستن موزه به دلیل شیوع ویروس کرونا، این مکان هرگز دوباره باز نشد. اما حالا، این نهاد تحت نام جدیدی دوباره راهاندازی شده و با ماموریتی تازه به میدان آمده است. با این تغییرات، آیا موزه هنرهای معاصر چینی میتواند اعتبار از دست رفتهاش را بازیابد و به یک مرکز فرهنگی واقعی برای جامعه چینی و دیگر اقلیتها تبدیل شود؟
چشمانداز جدید
موزه اکنون به دنبال ایجاد فضایی است که در آن تنوع فرهنگی به درستی نمایان شود و صدای هنرمندان و جامعه چینی به گوش برسد. با این تغییرات، امید است که این نهاد بتواند دوباره به عنوان یک مرکز برجسته هنری در منچستر ظاهر شود و از گذشته پرحاشیهاش فاصله بگیرد.
